GÜLŞEN
Kış gecesi soğuğu gönül dalında rüzgâr
Kar yağıyor başıma delirdim yollardayım.
Biliyorum kabrime uzanan yol kısalmış
Dardayım be Gülşen'im, seni aramaktayım.
Zamanı parçalayan zaman çıktı dışarı
Delitayım vuruldu,susmaz ki susturayım?
Sapsarı bir korkunun giyindim gömleğini
Nerdesin be Gülşen'im, seni aramaktayım.
Bir tutsam ellerini, kokunu ciğerime
Nikotin gibi çeksem, inan ki kurtulurum.
Leyla'yı Mecnun'undan ayıranları bir bir
Vururum be Gülşen'im, tetikte, parmaktayım.
İçimdeki türbenin gökyüzüydü kubbesi
Ayım, güneşim düştü, yer altında yıldızım.
Heybesi ağıt dolu yolcular arasından
Çek çıkar be Gülşen'im; işte yalvarmaktayım
Yankılanır beynimde ayrılığın depremi
Yetişsin imdadıma hayat veren gül sesin
Tutmaz elim, ayağım; deliler beni tanır
Nerdesin be Gülşen'im, seni aramaktayım.
Ses ver gayri sesime, n'olursun dene sonkez
Varmaktayım galiba uçurum sarayıma...
Bilmez, kimseler bilmez,sorsalar da söylemem!
Bir bilsen be Gülşen'im,dert akan ırmaktayım.
Mustafa CEYLAN
|
|
Gülce Edebiyat Akımı